W XIX wieku dziecko było uważane przez rodziców za własność. Dzięki temu można było wobec niego stosować surowe kary cielesne, lżenie oraz publiczne upokarzanie i wyśmiewanie. Na szczęście XX wiek położył kres takiemu traktowaniu bezbronnego dziecka. Dostrzeżono jego prawa i potrzeby. Potwierdzono, ze rodzice nie mają do niego nieograniczonych praw. Co więcej, zakomunikowano, że za stosowanie szczególnego okrucieństwa wobec dziecka, mogą ponieść stosowną karę, wliczając w to utratę praw rodzicielskich.
Rola dziecka w rodzinie
Dlatego obecnie, w krajach o wysokim poziomie rozwoju, rodzice muszą być świadomi potrzeb dziecka, mają obowiązek ich zaspokajania oraz wysyłania dzieci do szkoły. W niektórych państwach (na Półwyspie Skandynawskim i w Kanadzie) wprowadzono też ustawowo zakaz stosowania kar cielesnych przez rodziców. Niestety, u nas brakuje tego rodzaju uregulowań i dlatego powszechnie uważa się, że państwo nie ma prawa ograniczać rodziców w tym, co uważają za stosowne dla swoich dzieci. Przeprowadzone badania wykazały, że obecni rodzice w sposobie karania naśladują swoich rodziców. Stosują, tak jak oni, kary cielesne i zakazy, często w celu odreagowania własnego napięcia. Na szczęście, coraz rzadziej dochodzi do takiego karania dzieci. A rodzice coraz częściej deklarują swoją niechęć do stosowania kar cielesnych. Przestają wymierzać kary w gniewie. Tłumaczą dziecku jeszcze przed jego ukaraniem, jaką zasadę złamało i dlaczego zachowują się wobec niego w taki, a nie inny sposób. Starają się karać bezpośrednio po przekroczeniu określonej zasady. Potrafią też przeprosić za niesłusznie wymierzoną karę. Takie postępowania zapowiadają możliwość wprowadzenia korzystnych zmian w prawie.
