Sprawnie przebiegający proces wychowawczy dziecka może się obyć bez stosowania kar. Dlatego należy pamiętać, że kara będzie skutecznym środkiem zaradczym tylko wtedy, gdy dziecko odczuje ją jako wynik braku akceptacji jego określonego zachowania, a nie samej osoby. Pozytywny stosunek karanego dziecka do rodzica wymierzającego karę oraz akceptowanie przez nie zasad, za których nieprzestrzeganie jest karane, przekłada się na skuteczność kary. W takim przypadku dziecko bardziej wstydzi się tego, że złamało regułę, niż czuje niechęć do karzącej je osoby. Największą nagrodą będzie dla niego zadowolenie rodzica z przestrzegania narzuconych zasad. To właśnie ona, a nie kara, stanie się motorem do właściwego postępowania.
Przy wymierzaniu kary, należy pamiętać, że kara nie może wprowadzać chaosu w życie i działanie dziecka. Nie może też w żaden sposób ograniczać jego zdolności do samokontroli. Nie może powodować u niego nerwicy ani żadnej innej choroby. Jeżeli dziecko ma zostać ukarane, musi znać zasadę, którą przekroczyło. Powinno zostać to wykonane od razu po dokonaniu przez nie wykroczenia. Ważne jest również to, żeby kary nie wymierzali wzburzeni rodzice będący jeszcze w gniewie. Przed wykonaniem kary, dziecko musi zostać poinformowane, za złamanie jakiej zasady jest karane. A także powinno się mu umożliwić wyjaśnienie przyczyn jego postępowania. Wymierzona kara powinna być proporcjonalna zarówno do popełnionego czynu, jak i wieku dziecka. W żaden sposób nie może go upokarzać ani poniżać. I jeszcze bardzo ważne: rodzice muszą być konsekwentni w stosowaniu kar.