Przemoc w rodzinie

Jakie zachowanie można nazwać krzywdzeniem dziecka

poradnia — Mon, 05 Sep 2011 18:22:52 +0000

Na przestrzeni ostatnich lat w wielu krajach krzywdzenie dzieci przestało stanowić ukryty problem społeczny. Przyznano instytucjom państwowym i społecznym specjalne uprawnienia do ochrony praw dziecka w rodzinie. Dzięki temu, karze będzie podlegać stosowanie wobec dziecka przemocy zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej, jego zaniedbywanie oraz seksualne wykorzystywanie.

Zgodnie z definicją, przemoc fizyczna jest wszelkiego rodzaju działaniem wobec dziecka, które powoduje jego nieprzypadkowe urazy – stłuczenia, złamania czy zasinienia. Z kolei przemoc emocjonalna przejawia się w rozmyślnym, nie zawierającym aktów przemocy fizycznej zachowaniu dorosłego, które wpływa na obniżenie możliwości prawidłowego rozwoju dziecka. To wyzwiska, groźby, wszelkiego rodzaju szantaże, zastraszanie emocjonalne, odrzucenia, a także nadmierne wymagania całkowicie nieadekwatne do wieku i możliwości psychofizycznych dziecka. Najprostszym zaniedbaniem wobec dziecka jest niezaspokajanie jego podstawowych potrzeb zarówno fizycznych, czyli właściwego odżywiania, ubierania, ochrony zdrowia i edukacji, jak i psychicznych, czyli zapewnienia poczucia bezpieczeństwa, miłości rodzicielskiej czy zwykłej troski. Natomiast seksualnym wykorzystaniem dziecka nazywamy każde zachowanie osoby dorosłej, silniejszej lub starszej prowadzące do jego seksualnego zaspokojenia kosztem dziecka.

Rola dziecka w rodzinie

poradnia — Fri, 12 Aug 2011 23:03:08 +0000

W XIX wieku dziecko było uważane przez rodziców za własność. Dzięki temu można było wobec niego stosować surowe kary cielesne, lżenie oraz publiczne upokarzanie i wyśmiewanie. Na szczęście XX wiek położył kres takiemu traktowaniu bezbronnego dziecka. Dostrzeżono jego prawa i potrzeby. Potwierdzono, ze rodzice nie mają do niego nieograniczonych praw. Co więcej, zakomunikowano, że za stosowanie szczególnego okrucieństwa wobec dziecka, mogą ponieść stosowną karę, wliczając w to utratę praw rodzicielskich.

Rola dziecka w rodzinie

Dlatego obecnie, w krajach o wysokim poziomie rozwoju, rodzice muszą być świadomi potrzeb dziecka, mają obowiązek ich zaspokajania oraz wysyłania dzieci do szkoły. W niektórych państwach (na Półwyspie Skandynawskim i w Kanadzie) wprowadzono też ustawowo zakaz stosowania kar cielesnych przez rodziców. Niestety, u nas brakuje tego rodzaju uregulowań i dlatego powszechnie uważa się, że państwo nie ma prawa ograniczać rodziców w tym, co uważają za stosowne dla swoich dzieci. Przeprowadzone badania wykazały, że obecni rodzice w sposobie karania naśladują swoich rodziców. Stosują, tak jak oni, kary cielesne i zakazy, często w celu odreagowania własnego napięcia. Na szczęście, coraz rzadziej dochodzi do takiego karania dzieci. A rodzice coraz częściej deklarują swoją niechęć do stosowania kar cielesnych. Przestają wymierzać kary w gniewie. Tłumaczą dziecku jeszcze przed jego ukaraniem, jaką zasadę złamało i dlaczego zachowują się wobec niego w taki, a nie inny sposób. Starają się karać bezpośrednio po przekroczeniu określonej zasady. Potrafią też przeprosić za niesłusznie wymierzoną karę. Takie postępowania zapowiadają możliwość wprowadzenia korzystnych zmian w prawie.

Kiedy można ukarać dziecko

poradnia — Fri, 12 Aug 2011 23:01:12 +0000

Sprawnie przebiegający proces wychowawczy dziecka może się obyć bez stosowania kar. Dlatego należy pamiętać, że kara będzie skutecznym środkiem zaradczym tylko wtedy, gdy dziecko odczuje ją jako wynik braku akceptacji jego określonego zachowania, a nie samej osoby. Pozytywny stosunek karanego dziecka do rodzica wymierzającego karę oraz akceptowanie przez nie zasad, za których nieprzestrzeganie jest karane, przekłada się na skuteczność kary. W takim przypadku dziecko bardziej wstydzi się tego, że złamało regułę, niż czuje niechęć do karzącej je osoby. Największą nagrodą będzie dla niego zadowolenie rodzica z przestrzegania narzuconych zasad. To właśnie ona, a nie kara, stanie się motorem do właściwego postępowania.

Przy wymierzaniu kary, należy pamiętać, że kara nie może wprowadzać chaosu w życie i działanie dziecka. Nie może też w żaden sposób ograniczać jego zdolności do samokontroli. Nie może powodować u niego nerwicy ani żadnej innej choroby. Jeżeli dziecko ma zostać ukarane, musi znać zasadę, którą przekroczyło. Powinno zostać to wykonane od razu po dokonaniu przez nie wykroczenia. Ważne jest również to, żeby kary nie wymierzali wzburzeni rodzice będący jeszcze w gniewie. Przed wykonaniem kary, dziecko musi zostać poinformowane, za złamanie jakiej zasady jest karane. A także powinno się mu umożliwić wyjaśnienie przyczyn jego postępowania. Wymierzona kara powinna być proporcjonalna zarówno do popełnionego czynu, jak i wieku dziecka. W żaden sposób nie może go upokarzać ani poniżać. I jeszcze bardzo ważne: rodzice muszą być konsekwentni w stosowaniu kar.

Krzywdzenie dzieci

poradnia — Mon, 04 Jul 2011 20:20:27 +0000

Mimo tego, że opinia społeczna wyraża się w ujawnianych postawach, poglądach i przekonaniach środowiska wobec zachowania się jego członków, to przez wiele lat krzywdzenie dzieci nie było uznawane przez nią jako zło społeczne. Stanowiło ukryty problem społeczny, o którym wszyscy wiedzieli, ale o którym nikt głośno nie mówił. Powód takiego postępowania był bardzo prosty. Zgodnie z ogólnie obowiązującą tradycją, model egzekwowania praw rodzicielskich opiera się na fizycznym karceniu dzieci. Przyjęte normy obyczajowe i prawne ustanawiają, że relacje wewnątrz tradycyjnej rodziny oparte są na wartości posłuszeństwa.

Nieuniknioną konsekwencją dostrzeżenia problemu naruszania praw dziecka w rodzinie jest przyznanie instytucjom państwowym i społecznym uprawnień do ich ochrony. Taki rodzaj protekcji pozwala na obserwację życia rodzinnego przeciętnego obywatela, w którym budzi ona poczucie zagrożenia. Zwłaszcza, że karze podlega stosowanie wobec dziecka przemocy zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej, jego zaniedbywanie oraz seksualne wykorzystywanie. Kategorie sposobów krzywdzenia dzieci zostały podzielone na 4 grupy. Wszelkiego rodzaju działania wobec dziecka związane z przemocą fizyczną to pierwsza z nich. Druga to każde zachowanie osoby dorosłej mające na celu seksualne wykorzystanie dziecka. Kolejną stanowi przemoc emocjonalna wobec dzieci. Do ostatniej należy zaniedbywanie dziecka pod względem jego podstawowych potrzeb zarówno fizycznych, jak i psychicznych.

Badania dotyczące karania dzieci

poradnia — Tue, 07 Jun 2011 23:06:05 +0000

Współcześni rodzice tłumaczą się, że stosują karę jako środek wychowawczy. Twierdzą, że posługują się nią, gdy dziecko notorycznie ignoruje określone przez nich zasady postępowania. Uciekają się do kar również wtedy, gdy dziecko ma trudności z respektowaniem wyznaczonych norm. Jednak badania behawioralne dowiodły, że skutki kary nie zapadają trwale w pamięci dziecka. Tylko i wyłącznie nagroda jest w stanie zmotywować je do postępowania zgodnie z określonymi zasadami. Dlatego tak ważne jest, żeby wymierzanie kary przestało być przejawem przemocy ze strony rodziców.

We współczesnym świecie w sposobie karania dzieci dokonują się pewne korzystne zmiany. Nie są one jednak niestety zbytnio rewolucyjne. Faktem jest, że coraz rzadziej dochodzi do samego karania dzieci. Ważne jest również to, że rodzice nie wymierzają już kary w gniewie. Starają się robić to bezpośrednio po przewinieniu, po uprzednim poinformowaniu dziecka, jaką zasadę złamało i dlaczego jest winne. Coraz częściej deklarują swoją niechęć do stosowania kar cielesnych. Potrafią też przyznać się do popełnionego błędu i przeprosić dziecko za niesprawiedliwie wymierzoną karę. Wiedzą, jak ważne są pozytywne relacje między nimi a dzieckiem i starają się ich nie zerwać. Muszą jednak pamiętać, że karać dziecko można tylko w sposób taktowny. Kara nie może upokarzać ani poniżać. Jest skuteczna tylko wtedy, gdy dziecko po jej wymierzeniu zawstydzi się tego, ze złamało ustaloną zasadę.

Przemoc w rodzinie

poradnia — Wed, 18 May 2011 11:53:50 +0000

Przemoc w rodzinie to celowe i wykorzystujące przewagę sił działanie przeciw członkowi własnej rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste, wywołujące cierpienie i szkody.

Najczęściej doznawaną jest przemoc wśród bliskich – wstydliwa i skrzętnie ukrywana. Zdarza się w każdej rodzinie, niezależnie od statusu ekonomicznego czy poziomu wykształcenia. Ofiarą może stać się zarówno żona, jak i małżonek, syn lub córka, matka lub ojciec, dziadek czy babcia – osoby nieletnie, starsze i niepełnosprawne. Niepokojące jest to, że sprawca przemocy w rodzinie jest często poza podejrzeniem: nie jest uzależniony od alkoholu czy narkotyków, jest zdrowy psychicznie i bardzo często jest nawet powszechnie szanowany.

Rodzaje przemocy psychicznej

poradnia — Fri, 15 Apr 2011 17:56:25 +0000

Przemoc psychiczna przybiera bardzo wiele różnych trudno uchwytnych form. Zaprezentowana w tym artykule lista nie opisuje ich wszystkich. Przemocą psychiczną może być każde zachowanie, co do którego Ty lub ktokolwiek inny ma wątpliwości, czy nią nie jest.

Najczęściej spotykane formy stosowanej przemocy psychicznej :

wyśmiewanie poglądów, religii, pochodzenia
narzucanie własnych poglądów
karanie przez odmowę uczuć, szacunku zainteresowania
stała krytyka
bagatelizowanie osiągnięć, wyolbrzymianie porażek
wmawianie choroby psychicznej
izolacja społeczna (kontrolowanie i ograniczanie kontaktów z innymi osobami)
domaganie się posłuszeństwa
ograniczanie snu i pożywienia
degradacja słowna (wyzywanie, poniżanie, upokarzanie, zawstydzanie)
stosowanie gróźb
szantażowanie
nastawianie rodziny i znajomych przeciwko komuś
stałe nachodzenie w domu i w pracy
narzucanie swego towarzystwa
rozpuszczanie plotek i pomówień
stałe telefonowanie, wysyłanie sms-ów, e-maili, listów itp.
składanie nieprawdziwych skarg na policji, do administracji osiedla, władz uczelni itp.
przechwytywanie numerów telefonów, adresów, kontaktów itp.
czytanie cudzej korespondencji, e-maili, sms’ów, billingów
śledzenie i prześladowanie w internecie
śledzenie
zdobywanie danych o osobie bez jej zgody
przeglądanie zawartości komputera, szuflad, toreb i innych rzeczy osobistych
wywoływanie poczucia winy
wymuszanie opieki nad sobą (udawanie choroby)
zaniedbanie samego siebie w stopniu budzącym odrazę
ograniczanie kontaktów z dzieckiem
grożenie odebraniem dziecka
grożenie rozwodem
umyślne stawianie niewykonalnych zadań
umyślne stawianie zadań, z którymi ktoś ma trudność