Współcześni rodzice tłumaczą się, że stosują karę jako środek wychowawczy. Twierdzą, że posługują się nią, gdy dziecko notorycznie ignoruje określone przez nich zasady postępowania. Uciekają się do kar również wtedy, gdy dziecko ma trudności z respektowaniem wyznaczonych norm. Jednak badania behawioralne dowiodły, że skutki kary nie zapadają trwale w pamięci dziecka. Tylko i wyłącznie nagroda jest w stanie zmotywować je do postępowania zgodnie z określonymi zasadami. Dlatego tak ważne jest, żeby wymierzanie kary przestało być przejawem przemocy ze strony rodziców.
We współczesnym świecie w sposobie karania dzieci dokonują się pewne korzystne zmiany. Nie są one jednak niestety zbytnio rewolucyjne. Faktem jest, że coraz rzadziej dochodzi do samego karania dzieci. Ważne jest również to, że rodzice nie wymierzają już kary w gniewie. Starają się robić to bezpośrednio po przewinieniu, po uprzednim poinformowaniu dziecka, jaką zasadę złamało i dlaczego jest winne. Coraz częściej deklarują swoją niechęć do stosowania kar cielesnych. Potrafią też przyznać się do popełnionego błędu i przeprosić dziecko za niesprawiedliwie wymierzoną karę. Wiedzą, jak ważne są pozytywne relacje między nimi a dzieckiem i starają się ich nie zerwać. Muszą jednak pamiętać, że karać dziecko można tylko w sposób taktowny. Kara nie może upokarzać ani poniżać. Jest skuteczna tylko wtedy, gdy dziecko po jej wymierzeniu zawstydzi się tego, ze złamało ustaloną zasadę.