Na przestrzeni ostatnich lat w wielu krajach krzywdzenie dzieci przestało stanowić ukryty problem społeczny. Przyznano instytucjom państwowym i społecznym specjalne uprawnienia do ochrony praw dziecka w rodzinie. Dzięki temu, karze będzie podlegać stosowanie wobec dziecka przemocy zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej, jego zaniedbywanie oraz seksualne wykorzystywanie.
W XIX wieku dziecko było uważane przez rodziców za własność. Dzięki temu można było wobec niego stosować surowe kary cielesne, lżenie oraz publiczne upokarzanie i wyśmiewanie. Na szczęście XX wiek położył kres takiemu traktowaniu bezbronnego dziecka. Dostrzeżono jego prawa i potrzeby. Potwierdzono, ze rodzice nie mają do niego nieograniczonych praw. Co więcej, zakomunikowano, że za stosowanie szczególnego okrucieństwa wobec dziecka, mogą ponieść stosowną karę, wliczając w to utratę praw rodzicielskich.
Sprawnie przebiegający proces wychowawczy dziecka może się obyć bez stosowania kar. Dlatego należy pamiętać, że kara będzie skutecznym środkiem zaradczym tylko wtedy, gdy dziecko odczuje ją jako wynik braku akceptacji jego określonego zachowania, a nie samej osoby. Pozytywny stosunek karanego dziecka do rodzica wymierzającego karę oraz akceptowanie przez nie zasad, za których nieprzestrzeganie jest karane, przekłada się na skuteczność kary. W takim przypadku dziecko bardziej wstydzi się tego, że złamało regułę, niż czuje niechęć do karzącej je osoby. Największą nagrodą będzie dla niego zadowolenie rodzica z przestrzegania narzuconych zasad. To właśnie ona, a nie kara, stanie się motorem do właściwego postępowania.
Mimo tego, że opinia społeczna wyraża się w ujawnianych postawach, poglądach i przekonaniach środowiska wobec zachowania się jego członków, to przez wiele lat krzywdzenie dzieci nie było uznawane przez nią jako zło społeczne. Stanowiło ukryty problem społeczny, o którym wszyscy wiedzieli, ale o którym nikt głośno nie mówił. Powód takiego postępowania był bardzo prosty. Zgodnie z ogólnie obowiązującą tradycją, model egzekwowania praw rodzicielskich opiera się na fizycznym karceniu dzieci. Przyjęte normy obyczajowe i prawne ustanawiają, że relacje wewnątrz tradycyjnej rodziny oparte są na wartości posłuszeństwa.
Współcześni rodzice tłumaczą się, że stosują karę jako środek wychowawczy. Twierdzą, że posługują się nią, gdy dziecko notorycznie ignoruje określone przez nich zasady postępowania. Uciekają się do kar również wtedy, gdy dziecko ma trudności z respektowaniem wyznaczonych norm. Jednak badania behawioralne dowiodły, że skutki kary nie zapadają trwale w pamięci dziecka. Tylko i wyłącznie nagroda jest w stanie zmotywować je do postępowania zgodnie z określonymi zasadami. Dlatego tak ważne jest, żeby wymierzanie kary przestało być przejawem przemocy ze strony rodziców.
Przemoc w rodzinie to celowe i wykorzystujące przewagę sił działanie przeciw członkowi własnej rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste, wywołujące cierpienie i szkody.
Przemoc psychiczna przybiera bardzo wiele różnych trudno uchwytnych form. Zaprezentowana w tym artykule lista nie opisuje ich wszystkich. Przemocą psychiczną może być każde zachowanie, co do którego Ty lub ktokolwiek inny ma wątpliwości, czy nią nie jest.